Μαριάμ

Ἡ Ἁγία Παρθένος ἦταν τὸ στέφος τῆς ἁγιότητας ὅλων τῶν δικαίων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τὸ καταστάλαγμα τῆς θεοσέβειας τῶν Προφητῶν τοῦ Ἰσραήλ. Ἦταν καρπὸς ἐπίπονης προσευχῆς αἰώνων τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔκραζε πρὸς Αὐτὸν γιὰ λύτρωση. Κατὰ τὴν ἐπὶ γῆς ζωή Της οὐδέποτε ἁμάρτησε. Ὡς ἐκ τούτου, ρεῦμα ἄφθαρτης καὶ αἰώνιας ζωῆς ἔρεε ἀδιάκοπα μέσα Της. Ὄχι μόνο δὲν λύπησε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο σὲ καμιὰ περίπτωση, ἀλλὰ ἐπιπλέον παραχώρησε ὅλον τὸν χῶρο τῆς καρδιᾶς Της στὸν Οὐράνιο Βασιλέα. Ὡς ἐκ τούτου ἡ ὑπόστασή Της ἔλαμψε τετελειωμένη ἤδη ἀπὸ τὴν τρυφερή Της ἡλικία. Πρὶν ἀκόμη δανεισθεῖ ὁ Χριστὸς σάρκα ἀπὸ Αὐτήν, ἡ Παναγία ἔφερε μέσα Της τὴν παγκοσμιότητα τοῦ Υἱοῦ Της. Προκειμένου νὰ βαστάσει τὴν ὑπερφυῆ χάρη τῆς Θεομητρότητας, ζοῦσε σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο «ὡς ἐκ νεκρῶν ζῶσα» (βλ. Ρωμ. 6,13), τελείως ἀφανής, σὲ βυθὸ ταπεινώσεως, παραδομένη πλήρως στὴ βουλὴ τοῦ Θεοῦ. Ἡ νέκρωση ὅμως ποὺ ὑφίστατο μεταβλήθηκε σὲ προπομπὸ ζωῆς ἀκαταλύτου, ἐφόσον ὁ ἑκούσιος θάνατος χάριν τῶν ἐντολῶν προσκομίζει τὸν ἀρραβώνα τῆς αἰώνιας ζωῆς καὶ τὴν κληρονομία τῆς ἄφθαρτης δόξας τοῦ Θεοῦ.