ΟΙΚΟΔΟΜΩΝΤΑΣ-Γ΄-front_.jpg gallery image

Σᾶς εὐχαριστῶ λοιπὸν ποὺ ἀκούσατε τὸν λόγο μου. Φεύγω μὲ τὴ βεβαιότητα ὅτι ὁ Κύριος ἔφερε τὸν καθένα ἀπὸ σᾶς ἐδῶ μὲ τὸ χέρι Του. Καὶ δὲν εἶναι εὔκολη ἡ ζωή μας. Ὅποιος δὲν τὴν γνωρίζει, ἐκεῖνος δὲν γνωρίζει τὸν πόνο τοῦ Χριστοῦ. Καὶ νά, γιὰ σήμερα τελειώνω τὸν λόγο μου μαζί σας μὲ τὰ λόγια: νὰ παραδώσουμε τὴ ζωή μας, γιὰ νὰ ζήσουν οἱ ἄλλοι· νὰ παρηγοροῦμε ὅλους ὅσοι ἔρχονται· τοὺς φτωχοὺς ποὺ δὲν ἔχουν ἄλλον παρηγορητὴ στὸν κόσμο αὐτό. Καὶ ἔτσι, ὑπηρετώντας τὸν Θεὸ στὰ πρόσωπα τῶν ἀδελφῶν μας ποὺ πάσχουν, ἑνωνόμαστε μέσα στὴν ἀγάπη αὐτὴ μὲ τὸν Χριστὸ γιὰ ὅλη τὴν αἰωνιότητα.

$26.00

Οἰκοδομώντας τὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ (Γ’)

Μέσα μας καὶ στοὺς ἀδελφούς μας

GreekHardback Clothbound with Dust Jacket495 pages20162nd editionSee all book details ↓

In stock

Secure payments

Ships worldwide

Free icon cards

Packed with care

Στοιχεία βιβλίου

ΣυγγραφέαςSaint Sophrony Sakharov

ΜετάφρασηArchimandrite Zacharias Zacharou

ΓλώσσαGreek

ΕξώφυλλοHardback Clothbound with Dust Jacket

Σελίδες495 σελίδες

ΕκδότηςThe Stavropegic Monastery of St John the Baptist

Έκδοση2nd edition

Έτος έκδοσης2016

ISBN978-1-874679-94-3

Βάρος0.735kg

Διαστάσεις21.5 x 15.5 x 3.2 cm

Περιεχόμενα

Ὁμιλία 81 (30 Σεπτεμβρίου 1991)
Η ΟΔΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Ὁμιλία 82 (22 Ὀκτωβρίου 1991)
ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ

Ὁμιλία 83 (28 Αὐγούστου 1991)
ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΑΣ; ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ ΜΑΣ

Ὁμιλία 84 (11 Νοεμβρίου 1991)
Η ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΟΜΟΙΩΣΕΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟ

Ὁμιλία 85 (13 Νοεμβρίου 1991)
ΠΩΣ ΝΑ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΖΗΛΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΟ

Ὁμιλία 86 (18 Νοεμβρίου 1991)
Η ΑΓΑΠΗ, Η ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ

Ὁμιλία 87 (27 Νοεμβρίου 1991)
Η ΚΑΤ’ ΕΙΚΟΝΑ ΘΕΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΗ

Ὁμιλία 88 (2 Δεκεμβρίου 1991)
ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΟΧΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ ΤΩΝ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΩΝ ΓΝΩΣΕΩΝ

Ὁμιλία 89 (4 Δεκεμβρίου 1991)
Η ΠΑΛΗ ΜΕ ΤΟΝ ΛΟΓΙΣΜΟ

Ὁμιλία 90 (9 Δεκεμβρίου 1991)
ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΜΟΝΑΧΙΚΗΣ ΚΛΗΣΕΩΣ

Ὁμιλία 91 (30 Δεκεμβρίου 1991)
Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΝΟΕΡΑΣ ΠΑΛΗΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ

Ὁμιλία 92 (8 Ἰανουαρίου 1992)
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΟΥ ΝΟΥ ΣΤΟΝ ΘΕΟ

Ὁμιλία 93 (21 Ἰανουαρίου 1992)
ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ, ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ

Ὁμιλία 94 (10 Φεβρουαρίου 1990)
ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΩΜΕΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Ὁμιλία 95 (17 Φεβρουαρίου 1992)
Η ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΑΘΩ

Ὁμιλία 96 (17 Φεβρουαρίου 1992)
ΠΟΣΟ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ!

Ὁμιλία 97 (2 Μαρτίου 1992)
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΩΣ: «ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΑΝΗΡ ΟΣ ΟΥΚ ΕΠΟΡΕΥΘΗ ΒΟΥΛΗ ΑΣΕΒΩΝ»

Ὁμιλία 98 (17 Μαρτίου 1992)
ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ὁμιλία 99 (7 Ἀπριλίου 1992)
ΤΑ ΤΡΙΑ ΣΤΑΔΙΑ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΕΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ

Ὁμιλία 100 (20 Μαΐου 1992)
ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΩΣ ΣΧΟΛΗ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ, ΤΗΝ ΥΠΑΚΟΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΚΑΤΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΣΙΛΟΥΑΝΟΥ
ΚΑΝΤΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΕΦΑΛΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ

Ὁμιλία 101 (18 Μαΐου 1992)
Ο ΠΟΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΩΔΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

Ὁμιλία 102 (22 Μαΐου 1992)
«ΠΡΟΣΕΧΕ ΟΥΡΑΝΕ ΚΑΙ ΛΑΛΗΣΩ». ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΤΙΣΜΟΣ

Ὁμιλία 103 (25 Μαΐου 1992)
Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Ὁμιλία 104 (8 Ἰουνίου 1992)
Η ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ

Ὁμιλία 105 (2 Ἰουνίου 1992)
Η ΘΕΟΕΙΔΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Ὁμιλία 106 (6 Ἰουνίου 1992)
ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ

Ὁμιλία 107 (8 Ἰουνίου 1992)
«Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΟΥ»
ΜΕΤΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ

Ὁμιλία 108 (3 Αὐγούστου 1992)
ΑΓΑΠΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ, ΠΑΡΑΔΙΔΩ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ

Ὁμιλία 109 (31 Αὐγούστου 1992)
ΠΕΡΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ

Ὁμιλία 110 (5 Ὀκτωβρίου 1992)
«ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΠΤΩΧΟΙ ΤΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ, ΟΤΙ ΑΥΤΩΝ ΕΣΤΙΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ»

Ὁμιλία 111 ( 28 Δεκεμβρίου 1992)
ΤΑ ΠΑΘΗΜΑΤΑ ΜΕ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΑΙ Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ ΩΣ Η ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ

Ὁμιλία 112 (11 Ἰανουαρίου 1993)
Η ΥΙΟΘΕΣΙΑ

Ὁμιλία 113 (1η Φεβρουαρίου 1993)
ΑΠΟ ΤΟ ΗΘΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΣΤΟ ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΟ

Ὁμιλία 114 (8 Φεβρουαρίου 1993)
Η ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ

Ὁμιλία 115 (8 Ἀπριλίου 1993)
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΑ ΟΜΙΛΙΑ

Εὑρετήριο θεμάτων καὶ ὀνομάτων
Πίνακας ἁγιογραφικῶν χωρίων

Δείγμα βιβλίου

Αποσπάσματα (1)

Τί εἶναι ἡ ἀπάθεια καὶ ἡ ἀναμάρτητη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μας; Διστάζω διαρκῶς νὰ μιλήσω γι’ αὐτό, διότι κάθε ἀνθρώπινη διατύπωση εἰσάγει κάτι ποὺ δὲν προσιδιάζει στὸ Θεῖο Εἶναι. Ὡς ἐκ τούτου, ἀναγκάζομαι νὰ καταφεύγω ὁλοένα στὴ σιωπὴ καὶ νὰ περιμένω, μέχρι ποὺ νὰ μᾶς ἀποκαλυφθεῖ, μὲ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ἀληθινὴ ὁδός. Διότι ἡ γλώσσα διαμορφώθηκε ἀπὸ τὶς πραγματικότητες αὐτοῦ τοῦ κόσμου καὶ δὲν ἀνταποκρίνεται στὸ ἐπίπεδο ποὺ ἀπαιτεῖται γιὰ νὰ ἐκφράστεῖ ὁ Θεός. Ταυτόχρονα ὅμως δὲν ὑπάρχει ἄλλη ὁδός. Εἶναι ἀδύνατον νὰ σταθεῖ κανεὶς στὴν ἀληθινὴ ὁδό, χωρὶς νὰ παραμείνει ἤδη μὲ τὸν νοῦ ἔξω ἀπὸ τὸν χρόνο, στὴ θεία αἰωνιότητα. Καὶ ὁ λόγος γιὰ τὴ σωτηρία ἐπιτελεῖται ἀκριβῶς στὸ ἐπίπεδο αὐτό.

Ἀσφαλῶς, ὁ κόσμος ποὺ μᾶς περιβάλλει σημείωσε κολοσσιαία πρόοδο ἀπὸ τεχνικῆς ἀπόψεως. Ἀπὸ χριστιανι κῆς ὅμως ἀπόψεως δὲν ἔκανε καμιὰ πρόοδο στὴν καλλιέργεια τῆς καρδιᾶς· τῆς καρδιᾶς ποὺ εἶναι ἀνοιχτὴ στὰ παθήματα ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος, καὶ στὸν χρόνο καὶ στὸν χῶρο.

— Απόσπασμα από: Οἰκοδομώντας τὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ (Γ’)