Περὶ προσευχῆς

«Δημιουργηθήκαμε, γιὰ νὰ γίνουμε κοινωνοὶ τοῦ Θείου Εἶναι, τοῦ ὄντως Ὄντος. Ὁ Χριστὸς μᾶς ὑπέδειξε τὴ θαυμαστὴ αὐτὴ ὁδό: «Στενὴ ἡ πύλη καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωήν» (Ματθ. 7,14). Κατανοώντας τὰ βάθη τῆς σοφίας τοῦ Δημιουργοῦ ἀποδεχόμαστε τὰ παθήματα μὲ τὰ ὁποῖα ἀποκτᾶται ἡ Θεία αἰωνιότητα. Καὶ ὅταν μᾶς ἐπισκιάσει τὸ Φῶς Του, τότε ἑνώνεται μέσα μας ἡ θεωρία τῶν δύο ἄκρων τῆς ἀβύσσου: τὸ σκοτάδι τοῦ ἅδη ἀπὸ τὴ μιὰ πλευρά, καὶ ὁ θρίαμβος τῆς νίκης ἀπὸ τὴν ἄλλη. Εἰσαγόμαστε ὀντολογικὰ στὸν χῶρο τῆς ἄκτιστης Θείας Ζωῆς. Καὶ ὁ ἅδης παύει νὰ μᾶς ἐξουσιάζει. Μᾶς δίδεται ἡ χάρη νὰ ζήσουμε τὴν κατάσταση τοῦ Σαρκωθέντος Λόγου-Χριστοῦ, ποὺ κατέβηκε στὸν ἅδη ὡς Νικητής. Τότε ἐμεῖς, μὲ τὴ δύναμη τῆς ἀγάπης Του, ἀγκαλιάζουμε ὅλη τὴν κτίση μὲ προσευχή:

« Ἰησοῦ, Παντοκράτορ Ἀγαθέ,
ἐλέησον ἡμᾶς καὶ τὸν κόσμον Σου».»
σσ. 189-190

«Τὸ «ὑπερβάλλον» τῆς κλήσεως, τὴν ὁποία προβάλλει μπροστά μας ὁ Χριστός, δὲν πρέπει νὰ μᾶς ἀποτρέπει ἀπὸ τὴν ἐκπλήρωσή της, ἀλλὰ ἀντίθετα νὰ μᾶς ἐμπνέει. Ὁ Δημιουργὸς τῆς φύσεώς μας γνωρίζει καλύτερα ἀπὸ μᾶς ποιές εἶναι οἱ ἔσχατες δυνατότητές της. Καὶ ἂν στὴν Ἀποκάλυψη γίνεται λόγος γιὰ τὴν ἐν Χριστῷ ἐκλογή μας «πρὸ καταβολῆς κόσμου», ποὺ σαφῶς κατανοοῦσαν ὁ Ἰωάννης, ὁ Παῦλος, ὁ Πέτρος καὶ οἱ λοιποὶ Ἀπόστολοι καὶ Πατέρες, γιὰ ποιόν λόγο νὰ εἴμαστε μικρόψυχοι μπροστὰ στὴ μόνη ἄξια προσοχῆς κλήση, μπροστὰ στὴν ὁποία κάθε ἄλλος σκοπὸς καὶ κάθε ἄλλη σκέψη ὠχριοῦν; «Πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί» (Ματθ. 20,16· 22,14). Ἡ πρόσκληση τοῦ Θεοῦ ἀπευθύνεται πρὸς ὅλους· ἡ ἐκλογὴ ὅμως ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ἀπάντησή μας.»
σ.203

— Απόσπασμα από: Περὶ προσευχῆς