Ἡ σχέση τῶν συζύγων παραμένει ἀκλόνητη στὴ λαίλαπα τοῦ πανδαμάτορος χρόνου, ἐὰν εἶναι ἐπισκιασμένη ἀπὸ μιὰ ἄλλη σχέση, τὴν προσωπικὴ σχέση τοῦ καθενὸς μὲ τὸν Σωτήρα Θεό. Ἐὰν οἱ σύζυγοι ἔχουν τὴ συνείδηση ὅτι ὁ «Χριστός ἐστιν ἐν τῷ μέσῳ αὐτῶν» καὶ ὅτι Αὐτὸς εὐλογεῖ τὴν κοινὴ ζωή τους, ἐνισχύονται. Ἀποκρούουν παρευθὺς κάθε ἀρνητικὸ λογισμὸ γιὰ τὸν σύντροφό τους. Γίνονται ἐξαιρετικὰ προσεκτικοὶ σὲ κάθε λόγο, σὲ κάθε πράξη, σὲ κάθε κίνησή τους, ὥστε νὰ μὴν προσβάλλουν Ἐκεῖνον ποὺ εὑρίσκεται μεταξύ τους καὶ τοὺς ἑνώνει μὲ τὴ χάρη Του. Ἡ σχέση τους κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο ἁγιάζεται καὶ καθίσταται τίμια καὶ ἄθραυστη. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἀποβαίνει ὁ Ἐγγυητὴς τοῦ γάμου τους.